http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl pl http://backend.userland.com/rss http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=341#p341 341@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl
http://tinypic.com/view.php?pic=9gzmtv&s=5

Jak otworzy nam się strona z karta, po lewej mamy okno opcji możemy wybrać "PRINT" aby wydrukować.W przypadku problemów temat otwarty...]]> Wtorek 13 Grudzień Wtorek 13 Grudzień http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=307#p307 307@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl Poniedziałek 7 Luty Poniedziałek 7 Luty http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=306#p306 306@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl Niedziela 6 Luty Niedziela 6 Luty http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=305#p305 305@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl Niedziela 6 Luty Niedziela 6 Luty http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=304#p304 304@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl Niedziela 6 Luty Niedziela 6 Luty http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=255#p255 255@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl (stopień)  (Imię i Nazwisko)(dla wstydliwych pierwsza litera nazwiska żeby było wiadomo kto to^^)
(funkcje w związku lub w drużynie (jakiej)) o czym wyżej napisano..


Tak jak uprzedzałem wyżej w dniu dzisiejszym usunięty zostały profile użytkowników naszego forum, którzy nie dostosowali się prośby o uzupełnienie informacji w dziale sygnatura/avatar. Informujemy również, że zmieniła się forma rejestracji na forum.
Z dniem dzisiejszym również ogłaszam konkurs na nowe board logo naszego forum. Jak już kiedyś zaznaczałem obecne jest super ale brakuje na nim dwóch członków naszego forum tj. 15 DDH "Świetliści" oraz 44 ODW "Sępy" no i logo hufca Opoczno wygląda troszeczkę inaczej.
Propozycje nowego logo proszę o przysyłanie na adres e-mail: zdh.bratnie.slowo@gmail.com do dnia 1 grudnia 2010 ogłoszenie wyników konkursu na biwaku ZD w Bielowicach. Wszelkie pytanie proszę kierować pod wyżej wskazany adres e-mail.

CZUWAJ]]> Sobota 18 Wrzesień Sobota 18 Wrzesień http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=247#p247 247@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl          


                           pzdr.FIFON xD]]> Sobota 24 Lipiec Sobota 24 Lipiec http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=230#p230 230@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl Œroda 19 Maj Œroda 19 Maj http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=229#p229 229@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl
W związku z moimi zapędami socjologicznymi wynikającymi z kierunku studiów, które kończę chciałbym abyśmy spojrzeli na naszą organizację naszymi oczami. Chciałbym w tym miejscu przeprowadzić niekontrolowany wywiad - dyskusję zadając każdemu z was uczestników tego forum 3 pytania:

1) Czym dla was jest "bycie harcerzem"?
2) Jak według was ludzie oceniają nasze działania?jak widzą harcerzy?
3) Czym dla was jest Związek Harcerstwa Polskiego?

Zapraszam do dyskusji dotyczącej oczywiście tego tematu. Wyniki z badań tuż po zakończeniu dyskusji.
Pozdrawiam]]> Œroda 19 Maj Œroda 19 Maj http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=225#p225 225@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl
Witold Kucharski ps. "Wicher" (ur. 1911 r. w Baku zm. 5 stycznia 1994 r. w Londynie, pochowany na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku) - oficer Wojska Polskiego (w stopniu pułkownika), brał udział w obronie Warszawy we wrześniu 1939 r. Po klęsce kampanii wrześniowej w konspiracji w SP i ZWZ a od chwili powołania Armii Krajowej 14 lutego 1942 walczył w jej strukturach.
Po buncie w partyzanckim oddziale "Trojan" utworzył 25 września 1943 r. 1. Samodzielny Oddział Partyzancki "Wicher". Terenem działania oddziału były głównie powiaty Piotrków Trybunalski, opoczyński i konecki na terenie których posiadał rozwinięte struktury konspiracyjne np. Petrykozy, Ruski Bród oraz sąsiednie powiaty.
Jednocześnie w lipcu 1944 r. w nowo powstałym 25. Pułkiem Piechoty AK im. Ziemi Piotrkowsko-Opoczyńskiej został dowódcą pierwszej kompani a następnie szefem sztabu tegoż pułku.
Dowodząc oddziałem „Wicher” od chwili jego utworzenia do rozformowania 17 stycznia 1945 r. przeprowadził 44 bitwy i potyczki nie ponosząc większych strat a wraz z 25. Pułkiem Piechoty stoczył jeszcze dwanaście walk.
W styczniu 1945 r. otrzymał kapitański awans.
5 marca 1977 r. były komendant Okręgu Łódź generał Michał Stempkowski wręczył Kucharskiemu szablę oficerską za zasługi bojowe. W 1992 r. „Wicher” został awansowany na stopień podpułkownika.
Po wojnie zamieszkał w Gdańsku gdzie ukończył Podyplomowe Studium Prawa Morskiego Uniwersytetu Gdańskiego (w 1972) i był radcą prawnym. Pod koniec życia wyjechał do Wielkiej Brytanii gdzie zmarł.
Odznaczenia
    * Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
    * Krzyż Walecznych - dwukrotnie
    * Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
    * Krzyż Partyzancki
    * Krzyż Armii Krajowej
    * Medal Wojska - czterokrotnie]]> PiĹĄtek 14 Maj PiĹĄtek 14 Maj http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=224#p224 224@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl
Maciej Drzewicki herbu Ciołek  (1467 – 1535) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski, kanclerz wielki koronny, podkanclerzy koronny.

Urodzony 22 lutego 1467 w Drzewicy k. Opoczna jako syn Jakuba, późniejszego kasztelana żarnowskiego, i Katarzyny Libiszowskiej. Kształcił się we Włocławku i Krakowie, był uczniem Filipa Kallimacha. Zaufany Jana Olbrachta, do 1492 działał Jako sekretarz kancelarii koronnej, w 1497 był już pierwszym sekretarzem, podkanclerzym koronnym został w 1501. Po śmierci Olbrachta tracił gwałtownie na znaczeniu, choć zachował urząd, w 1505 z trudem uzyskał biskupstwo przemyskie. Dopiero po elekcji Zygmunta Starego ponownie odgrywał rolę polityczną, tocząc ostrą walkę z kanclerzem Janem Łaskim. W 1510 został kanclerzem wielkim koronnym. Po Wyborze na bpa Kujawskiego (1513) musiał zrezygnować z kanclerstwa na sejmie 1515.

Zwolennik orientacji prohabsburskiej, był nadal aktywny w dyplomacji jagiellońskiej. W imieniu Zygmunta I Starego jako prawnego opiekuna małoletniego Ludwika Jagiellończyka przyczynił się do wyboru Karola V Habsburga na cesarza rzymskiego we Frankfurcie w 1519 roku. [1]Po śmierci Jana Łaskiego, na życzenie królowej Bony, został mianowany przez króla abpem gnieźnieńskim (12 czerwca 1531). Ingres do Gniezna odbył 20 marca 1532. W sierpniu tegoż roku zwołał synod prowincjonalny, którego statuty wydrukował w Krakowie. Rezydował głównie w Łowiczu, skąd przybywał na kwietniowe kapituły generalne do Gniezna w 1534 i 1535. Nadal brał czynny udział w polityce, zwłaszcza w czasie sejmów piotrkowskich 1534, zwalczając szlachecką opozycję. Był wówczas pod silnym wpływem politycznym Piotra Tomickiego. W 1535 w czasie podróży i do Krakowa zachorował i zmarł w Łowiczu 22 sierpnia 1535. Został pochowany w katedrze gnieźnieńskiej, gdzie zachowała się płyta nagrobna. Z Wielkopolską był związany w schyłkowym okresie kariery politycznej. Bogate uposażenie arcybiskupstwa obracał na umocnienie pozycji swej rodziny. Humanista, dla którego biblioteki wykonano pierwszy polski ekslibris, prowadził obszerny dziennik, zachowany dla lat 1499 - 1515. Był autorem kontynuacji długoszowego katalogu biskupów kujawskich i rodowodu Ciołków na Drzewicy. Zachowały się też jego listy.]]> Poniedziałek 10 Maj Poniedziałek 10 Maj http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=200#p200 200@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl


Dzieciństwo i młodość
Henryk Dobrzański urodził się 22 czerwca 1897 r. w Jaśle jako drugie dziecko Henryka i Marii hrabiny Lubienieckiej. W 1903 r. rozpoczął naukę na domowych zajęciach z zakresu czteroklasowej Szkoły Ludowej, a następnie, po przeprowadzeniu się do Krakowa, kontynuował naukę w siedmioklasowej Szkole Realnej. W czerwcu 1914 r. zdał egzamin maturalny i zapisał się na I semestr agronomii Studium Rolniczego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nie rozpoczął jednak nauki, ponieważ w miesiąc po zabójstwie arcyksięcia Ferdynanda w Sarajewie, wybuchła I wojna światowa.
I wojna światowa
Młody Dobrzański jako absolwent kursu w Polskich Drużynach Strzeleckich starał się, aby przyjęto go do Legionów Polskich. Na przeszkodzie jednak stał jego młody wiek, dlatego też zmienił rok urodzenia na 1896 i został przyjęty do Legionów. 1 grudnia 1914 r. siedemnastoletni Henryk Dobrzański stawił się na stacji zbornej Legionów Polskich w Krakowie. W maju 1915 r. w stopniu kaprala, został odkomenderowany do plutonu kawalerii sztabowej przy Komendzie Legionów Polskich, a już w grudniu na własną prośbę, został przeniesiony do 3 szwadronu 2 Pułku Ułanów Legionów Polskich by brać bezpośredni udział w działaniach frontowych. W czasie kryzysu przysięgowego w lipcu 1917 r. znaczna część II Brygady Legionów wraz z 2 Pułkiem Ułanów złożyła przysięgę na wierność Radzie Regencyjnej i została przemianowana na Polski Korpus Posiłkowy. W styczniu 1918 r. kpr. Dobrzański jako jeden z wyróżniających się żołnierzy został skierowany do Szkoły Podchorążych II Brygady w Mamajesti. Nauki jednak nie ukończył, gdyż w lutym 1918 r. na znak protestu przeciwko podpisaniu traktatu brzeskiego, część oddziałów Polskiego Korpusu Posiłkowego, głównie z II brygady Legionów, pod dowództwem płk. Józefa Hallera, przebiła się pod Rarańczą przez front austriacko – rosyjski i przeszła na teren Rosji, łącząc się z II Korpusem Polskim. Znaczna część żołnierzy oddziałów, do których nie dotarł rozkaz płk. Hallera oraz słuchacze Szkoły Podchorążych wraz z kpr. Dobrzańskim, zostali uwięzieni w obozie internowanych w Saldabos na Węgrzech. Henryk Dobrzański trafił najpierw do obozu w Talabor. Kiedy został przeniesiony w ciężkim stanie do szpitala w Marmarosz Sziget postanowił wraz z dwoma żołnierzami uciec z obozu. Jako pomocnik palacza przedostał się przez granicę i znalazł schronienie najpierw w Głębowicach a później w Czechach.
Dwudziestolecie międzywojenne
Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w 1918 i dowodził plutonem kawalerii podczas walk o Lwów. W latach 1919–1921 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za odwagę na polu walki został odznaczony czterokrotnie Krzyżem Walecznych i Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.Po wojnie pozostał w wojsku. Jako świetny kawalerzysta był członkiem reprezentacji Polski w jeździectwie, zdobywając ogółem 22 złote, 3 srebrne i 4 brązowe medale. W 1925 zdobył w Londynie Nagrodę indywidualną dla najlepszego jeźdźca, był również zawodnikiem rezerwowym w składzie polskiej ekipy na igrzyska olimpijskie w Amsterdamie w 1928. Na prestiżowych zawodach w Aldershot zajął czwarte miejsce.
W 1927 awansował do stopnia majora, a w latach 1934–1936 pełnił funkcję kwatermistrza w stacjonującym w Hrubieszowie 2. Pułku Strzelców Konnych.
II wojna światowa
Wojna obronna 1939
Tuż przed wybuchem II wojny światowej otrzymał przydział jako zastępca dowódcy 110. Rezerwowego Pułku Ułanów. Mimo że jednostka miała wejść do walki w drugiej linii, szybkie postępy wojsk niemieckich sprawiły, że 11 września została przeniesiona do Wołkowyska, a stamtąd w kierunku Grodna i Lasów Augustowskich. W trakcie marszu stoczyła kilkanaście potyczek z Wehrmachtem i brała udział w obronie Grodna przed wkraczającą ze wschodu Armią Czerwoną.20 września, po dwóch dniach ciężkich walk z Sowietami, Grodno skapitulowało. 23 września generał Wacław Przeździecki wydał rozkaz, aby wszystkie podległe mu oddziały przedostały się na teren neutralnej Litwy. Podporządkowania się temu rozkazowi odmówił jedynie 110. Pułk Ułanów, w którym służył Dobrzański. Po wchłonięciu resztek innych oddziałów, oddział podjął marsz w kierunku broniącej się Warszawy. Nad Biebrzą pułk został okrążony przez Sowietów, kosztem ciężkich strat zdołał jednak przerwać linie wroga. Wkrótce po tym jego dowódca, ppłk Jerzy Dąbrowski, wydał rozkaz rozwiązania oddziału. Około 180 żołnierzy pod dowództwem mjr Henryka Dobrzańskiego podjęło decyzję dalszego udziału we wciąż toczących się walkach i ruszyło w kierunku oblężonej stolicy.Po kapitulacji Warszawy 27 września, przed oddziałem mjr Dobrzańskiego stanął wybór – ewakuacja do Francji przez Węgry lub Rumunię, rozwiązanie lub kontynuacja walki. Około 50 żołnierzy z Dobrzańskim na czele podjęło decyzję marszu na południe. 1 października przekroczyli Wisłę w okolicach Dęblina i kontynuowali marsz w kierunku Gór Świętokrzyskich. Tego samego dnia oddział stoczył pierwszą potyczkę z Niemcami i postanowił schronić się na Kielecczyźnie do czasu ofensywy alianckiej na Zachodzie, której spodziewano się na wiosnę 1940.
Oddział Wydzielony Wojska Polskiego
Bitwa pod Kockiem zakończyła kampanię wrześniową, lecz nie zakończyła oporu Polaków. Major Henryk Dobrzański przyjął pseudonim "Hubal" (przydomek rodowy gałęzi Dobrzańskich, z której się wywodził), a jego oddział, teraz jako Oddział Wydzielony Wojska Polskiego, stał się pierwszym oddziałem partyzanckim II wojny światowej. 2 października 1939 hubalczycy odnieśli pierwsze zwycięstwo nad Niemcami w potyczce pod Wolą Chodkowską. Dzięki pomocy ludności mieszkańców Kielecczyzny oddziałowi udawało się wymykać z organizowanych przez Niemców pułapek. Wyjątkiem była częściowo udana akcja Niemców na początku listopada, kiedy w wyniku obławy oddział mjr "Hubala" został zaskoczony we wsi Cisownik i wymknął się z zasadzki kosztem utraty prawie wszystkich koni. Niemcy reagowali na działalność oddziału represjami w stosunku do cywilów – oficjalnie z tego powodu kierownictwo ZWZ i Delegatura Rządu na Kraj nakazały mjr "Hubalowi" rozwiązać oddział, mimo wcześniejszej zgody na jego rozbudowę, która nastąpiła w czasie kilkutygodniowego pobytu "hubalczyków" we wsi Gałki. Wiązało się to ze zmianą na stanowisku komendanta ZWZ – w miejsce gen. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego "Torwida", funkcję tę objął gen. Stefan Rowecki "Grot", sceptycznie nastawiony do idei umundurowanej partyzantki. "Hubal" podporządkował się częściowo rozkazowi, dając swoim podkomendnym swobodę decyzji. Sam z grupą ochotników, liczącą 72 ludzi kontynuował walkę, ograniczając jednak kontakty z ludnością cywilną do minimum, aby nie narażać jej na represje.30 marca 1940 oddział mjr "Hubala" zadał poważne straty (ok. 100 zabitych) batalionowi policji w potyczce pod Huciskiem[4]. 1 kwietnia w walkach pod Szałasem hubalczycy stoczyli kolejny bój, tym razem z oddziałem SS, również wychodząc zwycięsko z konfrontacji. Jednak wskutek przewagi liczebnej Niemców, próba przebicia przez pierścień okrążenia, zakończyła się utratą kontaktu między plutonami piechoty i kawalerii "Hubala", które do jego śmierci działały oddzielnie.Dla zlikwidowania zagrożenia ze strony Szalonego Majora Niemcy sformowali liczącą 1000 żołnierzy grupę antypartyzancką złożoną z formacji SS, batalionu Wehrmachtu i jednostki czołgów. Liczebność oddziału mjr "Hubala" nigdy nie przekroczyła 300 żołnierzy, do walki z nim Niemcy zaangażowali natomiast ogółem ok. 8000 ludzi. 11 kwietnia Niemcy spacyfikowali Skłoby i Hucisko, zabijając wszystkich mężczyzn. Wydarzenie to wstrząsnęło "Hubalem", który do tej pory nie zdawał sobie w pełni sprawy z realiów hitlerowskiej okupacji.30 kwietnia 1940 poczet majora, został zaskoczony w czasie biwaku (prawdopodobnie w wyniku zdrady) przez oddziały 372. dywizji Wehrmachtu w okolicach Anielina koło wsi Studzianna, w odległości ok. 20 km od Opoczna. W gwałtownej walce oddział uległ rozproszeniu, a sam "Hubal" poległ z bronią w ręku.Niemcy zmasakrowali jego ciało i wystawili je na widok publiczny, a następnie wywieźli do Tomaszowa Mazowieckiego i spalili lub pochowali w nieznanym miejscu. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że miejscem pochówku była miejscowość Wąsosz Górny 40 km na północ od Częstochowy. Obecnie trwa zbieranie wszelkich informacji na temat jego pochówku.Niedobitki oddziału mjr "Hubala" walczyły do 25 czerwca, gdy został on ostatecznie rozwiązany.W 1966 mjr Henryk Dobrzański został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari i awansowany do stopnia pułkownika.W czasopiśmie "Odkrywca" pojawiły się zdjęcia uzyskane od potomka niemieckiego żołnierza stacjonującego w rejonie działań "hubalczyków". Na zdjęciach przedstawiony jest najprawdopodobniej mjr Henryk Dobrzański owinięty igliwiem i gazetami, co sugeruje, że jego ciało zostało spalone. Podpis na zdjęciu brzmiał: Polski generał zabity 30 kwietnia 1940 roku. Miejsce wykonania zdjęcia i data, mimo błędnego stopnia, jednoznacznie świadczą, że są to zdjęcia mjr "Hubala".Wnukiem Henryka Dobrzańskiego jest Henryk Sobierajski – jeden z dyrektorów Telewizji Polsat, prezes Stowarzyszenia Sympatyków Zawodowych Grup Kolarskich w Polsce oraz współautor – wraz z fotografikiem Arturo Mari albumu "Chwalcie Boga w waszym ciele... Jan Paweł II o sporcie".
Odznaczenia i wyróżnienia
Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (pośmiertnie)
•    Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (Nr 3822)
•    Krzyż Niepodległości
•    Krzyż Walecznych (czterokrotnie)
•    Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
•    Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
•    Odznaka II Brygady Legionów Polskich
•    Odznaka Komendy Legionów Polskich
•    Odznaka 2 Pułku Legionów Polskich
•    Odznaka za niewolę węgierską "Huszt"
•    Odznaka „Orlęta”
•    "Krzyż wschodni"
•    Gwiazda Przemyśla
•    Tytuł "Honorowy Obywatel Miasta Jasła"]]> Wtorek 30 Marzec Wtorek 30 Marzec http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=189#p189 189@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl
Małkowski Andrzej Juliusz - (31.10.1888 - 15.1.1919)
, jeden z twórców pol. skautingu, wybitny instruktor i teoretyk harc., działacz polskiej organizacji młodzieżowych i niepodległościowych. Urodził się w Trębkach k. Kutna w rodzinie ziemiańskiej o tradycjach patriotycznych i żołnierskich. Uczył się w Warszawie, Tarnowie, Krakowie i we Lwowie, gdzie w 1906 w 6 Szkole Realnej uzyskał świadectwo dojrzałości. Był współzałożycielem abstynenckiej organizacji uczniów krakowskich "Młodzież". W 1908 rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. W kwietniu 1910 przeniósł się na Uniwersytet Jana Kazimierza, którego nie ukończył. Był członkiem Zarząd Głównego "Eleuterii" - federacji związków abstynenckich. Należał do "Eleusis", "Zarzewia", "Sokoła". W listopadzie 1909 otrzymał do przetłumaczenia klasyczny podręcznik twórcy skautingu Roberta Baden-Powella Scouting for Boys. Po zapoznaniu się z treścią M. stał się entuzjastą i propagatorem skautingi na ziemiach polskich; w 1909-12 brał udział we wszystkich pracach mających na celu rozwój polskiego skautingu. W czasie pierwszego kursu skautowego 20.3.-21.5.1911 omawiał poszczególne rozdziały przygotowywanego przez siebie podręcznika. W okresie kwiecień-lipiec 1911 ukazywała się arkuszami jego praca Scouting jako system wychowania młodzieży - pierwsza polska książka o skautingu. M. wszedł w skład pierwszej Komendy Skautowej, następnie Naczelnej Komendy Skautowej we Lwowie. W październiku 1911 rozpoczął wydawanie "Skauta", który wkrótce zdobył niezwykłą poczytność. M. traktował skauting jako nowy styl życia i metodę odrodzenia młodzieży. W marcu 1912 wyjechał do Londynu w celu zebrania materiału do nowego wydania swej książki. Po powrocie został odsunięty od pracy w "Skaucie" i Naczelnej Komendzie Skautowej. W 1913 zorganizował wycieczkę skautową na 3 Wszechbryt. Zlot Skautów w Anglii, gdzie nad pol. obozem powiewała biało-czerwona flaga i używano nazwy kraju wymazanego mapy świata. Za wybitne zasługi M. otrzymał od R. Baden-Powella skautowy medal "Za zasługi".
W czerwcu 1913 M. przeniósł się do Zakopanego, gdzie wziął ślub z Olgą Drahonowską. Rozwijał tam ożywioną działalność, tworząc silny, nie zależny ośrodek harcerski. Wraz z wybuchem wojny wstąpił na krótko do Legionów Polskich. Brał udział w pierwszych walkach, lecz zależność tych formacji od zaborcy austr. spowodowała jego wystąpienie. W wyniku próby utworzenia niepodległej Rzeczypospolitej Podhalańskiej musiał opuścić Zakopane.
Udał się do Anglii, a potem do Stanów zjednoczonych, gdzie zakładał polskie drużyny skautowe wśród wychodźstwa. Od września 1915 do września 1916 pełnił funkcję skautmistrza związkowego w Związku Sokołów Polskich w Ameryce. Próbował zorganizować z "Sokołów" Legion Polski do walki z Niemcami. Wobec braku poparcia ze strony władz związku przybył do Kanady, gdzie wstąpił w grudniu 1916 do wojska. W styczniu 1917 wraz z grupą "Sokołów" został przyjęty do Wojsk. Szkoły Piechoty, którą ukończył w kwietniu. Następnie służył w armii kanadyjskiej, walczył na froncie we Francji. W listopadzie 1918 został przeniesiony do armii gen. Józefa Hallera. Wysłany w misji wojsk. do polskich oddziałów w Odessie zginął w czasie podróży w wyniku zatonięcia statku, którym płynął. Imię Małkowskiego nosiło i nosi wiele drużyn i kręgów instruktorskich. Ważniejsze prace: "Scouting jako system wychowania młodzieży", "Jak skauci pracują".]]> Niedziela 21 Marzec Niedziela 21 Marzec http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=187#p187 187@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl
Kiedyś ktoś mądry powiedział " naród, który nie zna swojej historii, swoich tradycji i wartości traci swoją tożsamość a tym samym przestaje istnieć.."
Analizując te słowa i odnosząc je do drużyny harcerskiej mam propozycje.. Niech w tym miejscu naszego forum znajda się sylwetki, może jakieś ciekawostki dotyczące naszych bohaterów.
Proponuję, żeby dla porządku nie odbywało się to w sposób typowego forum ale na zasadzie artykułów przesyłanych droga poczty elektronicznej i umieszczanych w tym miejscu przez administratorów forum. Może dzięki temu to forum kiedyś stanie się historyczną pamiątką po nas dla następnych pokoleń kultywujących tradycje i działania naszych drużyn.  Proponuje, żeby na zbiórkach drużyn przygotować informacje dotyczące bohaterów drużyn, upoważnić jedną osobę do przygotowania wersji elektronicznej i przesłania do mnie lub Fifona w celu publikacji na forum. Dzięki temu, wszyscy nauczymy się czegoś pożytecznego, a może utrwalimy już posiadana wiedzę.]]> Sobota 20 Marzec Sobota 20 Marzec http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl/viewtopic.php?pid=133#p133 133@http://www.zdhbratnieslowo.pun.pl Œroda 17 Luty Œroda 17 Luty